වෙද-හෙද­කම් හා බැඳුණු මැවි­සුරු සිප්ල­කුව

මේ මාසයේ මුල මා නිවා­ඩු­ව­කට ශ්‍රී ලංකා­වට ගොස් සිටි­යදී මගේ කිට්ටුම හිත­ව­තකු හදිසි ස්ට්‍රෝක් එක­කට හෙවත් ආඝාත තත්ත්ව­ය­කට පත්ව රෝහ­ල්ගත වීම නිසා මට කිහිප වතා­වක් ජාතික රෝහලේ ආඝාත ඒක­කය වෙත යන්නට සිදු විය. වාස­නා­ව­කට ඔහු මේ වන විට හෙමි හෙමින් සුවය ලබ­මින් සිටී. එහෙත් ඒ රෝහල් ගමන් අත­ර­තුර මට දැක­ග­න්නට ලැබුණේ, තනි­වම හෙල්ලෙ­න්නට හෝ සෙල­වී­මට නොහැකි රෝගීන් රැක­බලා ගැනී­ම ­කෙ­ත­රම් අසීරු කාර්ය­යක්ද යන්නයි.

එතැ­නදී මගේ සිත යොමු වූයේ තවත් ගැඹුරු ප්‍රශ්න­යක් වෙතය. කිලෝ­ග්‍රෑම් හැට, හැත්තෑව හෝ අසු­වක් බර, ස්වාධී­නව චල­නය විය නොහැකි මෙවැනි රෝගීන් දස දහස් ගණ­නක් ගෙව­ල්වල තබා­ගෙන රැක­බලා ගන්නා පවු­ල්වල ආද­ර­ණී­ය­යන් විඳින දුක් කන්ද­රාව කොත­රම් විශාල වන්නට ඇත්ද යන්නයි. බොහෝ විට එය නිහ­ඬව විඳින වේද­නා­වකි. කවු­රුත් කතා නොක­රන, නමුත් දෛනි­කව දරා­ගන්නා බරකි.

මෙවැනි රෝගීන් රැක­බලා ගැනී­මේදී මුහුණ දෙන ප්‍රධා­නම අභි­යෝ­ගය වන්නේ රෝගියා එස­වීම සහ ස්ථාන මාරු කිරීම යන දෛනික කට­යු­තුය. ඇඳෙන් ඇඳට, ඇඳෙන් රෝද පුටු­වට, නැවත නාන කාම­ර­යට ආදී මෙම සියලු කාර්ය­යන් බොහෝ විට සිදු වන්නේ පවුල් සාමා­ජි­ක­යන්ගේ ශාරී­රික ශක්තිය මතය. කාල­යත් සමඟ එය ඔවුන්ගේ කොන්ද, උර­හිස් සහ මන­ස­ටද බරක් බවට පත්වේ.

අනෙක් අතට මේ රෝගීන් පම­ණක් නොව තවත් විශාල පිරි­සක්ද සිය කාලය පවුලේ දියු­ණු­වට හෝ ජාතික නිෂ්පා­ද­න­යට හෝ තමන්ගේ කුස­ලතා වැඩි දියුණු කර­න්නට හෝ යොදන්නේ නැතිව වෙහෙ­ස­කර රෝගීන්ට සත්කාර කිරීම සඳහා යොද­වයි. මෙය එම රෝගීන්ගේ හෝ පවු­ල්වල ප්‍රශ්න­යක් නොව ජාතික ප්‍රශ්න­යකි. වෙනත් දියුණු රට­ව­ල නම් ජාතික සංව­ර්ධන ඉල­ක්ක­වලදී මෙවැනි අංශ ගැනද අව­ධා­නය යොමු වේ.

මෙතැ­නදී මට තදින්ම හැඟුණේ, වෛද්‍ය විද්‍යාව පම­ණක් නොව ඉංජි­නේරු විද්‍යාව මෙවැනි රෝගී සත්කා­රයේ අත්‍ය­වශ්‍ය හවු­ල්ක­රු­වෙකු බවය. විශේ­ෂ­යෙන්ම රෝගීන් ආර­ක්ෂි­තව එස­වී­මට, ගෙන යාමට සහ ස්ථාන මාරු කිරී­මට භාවිත කරන උප­ක­රණ ඉංජි­නේරු නිර්මා­ණ­යක සෘජු ප්‍රති­ඵ­ල­යකි. මේවා රෝගි­යාගේ ගෞර­වය ආරක්ෂා කරන අතර, රැක­බලා ගන්නා පුද්ග­ල­යාගේ ජීවි­ත­යද පහසු කරයි.

මීට වසර කිහි­ප­ය­කට පෙර අංශ­භාග රෝගය ගැනත් එවැනි රෝගීන් රැක බලා ගැනීම ගැනත් ලිය­වුණු අගනා ග්‍රන්ථ­යක් ශ්‍රී ලංකා­වේදී එළි දැක්විණි. එය ලියා තිබුණේ ප්‍රවීණ ලේඛි­කා­වක හා වර­ලත් භෞත චිකි­ත්ස­ක­ව­රි­යක වන මදාරා සරසි සිල්වාය. එහි දොරට වැඩුමේ එක් දෙසු­මක් කළේ ලෝ පතළ ස්නායු විද්‍යා මහා­චා­ර්ය­ව­ර­යකු වූ තිස්ස විජේ­ර­ත්නය. තවත් දෙසු­මක් කළේ ඉංජි­නේ­රු­ව­ර­යකු වූ මමය. එහිදී විද්‍යා සන්නි­වේ­ද­ක­ය­කුගේ ඇසින් මගේ අව­ධා­නය යොමු වුණේ මෙවැනි වැද­ගත් තොර­තුරු නිසි පරිදි ජන­තාව අත­රට ගෙන­යන්නේ කෙසේද යන්න ගැනය. අනෙක් අතට රෝගීන් රැක බලා­ගැ­නීම හා මුළු­ම­හත් සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍ර­යට තාක්ෂණ ඉංජි­නේ­රු­වන්ගේ දාය­ක­ත්ව­යද ඉතා වැද­ගත් වෙයි.

දියුණු රට­වල අද වන විට රෝගීන් හැසි­ර­වීමේ උප­ක­රණ යනු රෝහ­ල්වල අම­තර පහ­සු­ක­මක් නොව, අත්‍ය­වශ්‍ය යටි­තල පහ­සු­ක­මක් ලෙස සැලකේ. එවැනි එක වර්ග­යක් වන, සිවි­ලි­මට සවි­කළ රේල් පීලි මත ධාව­නය වන මෝටර් සහිත උප­ක­ර­ණ­යක් භාවිත කර රෝගියා කාම­රය තුළට ආර­ක්ෂි­තව ගෙන යා හැකිය. මෙය රෝගි­යාට වේද­නා­කාරී හදිසි චල­න­ව­ලින් මිදී­ම­ටද, රැක­බලා ගන්නා අයට බර ඉසි­ලී­මෙන් වැළ­කී­ම­ටද උප­කාරී වේ.

මෙවැනි පද්ධති රෝහල් පරි­ස­ර­යට පම­ණක් සීමා නොවී, ගෘහස්ථ භාවි­ත­ය­ටද යොදා ගන්නා ආකා­රය අද දියුණු රට­වල දැක­ගත හැකිය. ඔස්ට්‍රේ­ලි­යාව වැනි රට­වල, නිවාස ඉදි­කි­රී­මේදී පවා අනා­ග­ත­යේදී මෙවැනි පද්ධති සවි කළ හැකි ලෙස සිවි­ලිම් සහ ආකෘ­තිය සැල­සුම් කරන අවස්ථා ඇත. මෙය රෝගී සත්කා­රය තාව­කා­ලික කට­යු­ත්තක් ලෙස නොව, දිගු­කා­ලීන සමාජ අව­ශ්‍ය­තා­ව­යක් ලෙස සැල­කීමේ ප්‍රති­ඵ­ල­යකි.

ඒ සම­ඟම ජංගම රෝගී එස­වුම් උප­ක­රණ ලෙස හැඳි­න්වෙන, බැටරි බල­යෙන් ක්‍රියා කරන, චක්‍ර සහිත උප­ක­ර­ණද භාවිත වේ. ICU වාට්ටු, වයෝ­වෘද්ධ නිවාස සහ පුන­රු­ත්ථා­පන මධ්‍ය­ස්ථා­න­ව­ලට මේවා ඉතා ප්‍රයෝ­ජ­න­වත්ය. මේ උප­ක­රණ මඟින් රෝගි­යාගේ ශරී­ර­යට අම­තර තෙහෙ­ට්ටු­වක් නොලැ­බෙන ලෙස, සෘජු හා මෘදු චල­න­යක් සප­යයි.

මෙවැනි තාක්ෂ­ණය ගැන කතා කරන විට, අපේ රටේ බොහෝ දෙනාගේ සිතට පළ­මුව පැමි­ණෙන්නේ “මේවා අපට මිල අධික නොවේද?” යන්නයි. එය යම් මට්ට­ම­කට සත්‍ය වුවද, මෙහිදී අඩු විය­දම් ඉංජි­නේරු විස­ඳුම් පිළි­බඳ අව­ධා­නය යොමු කළ යුතුය. ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටක, සම්පූ­ර්ණ­යෙන්ම ආන­ය­නය කරන පද්ධති වෙනු­වට, දේශීය ඉංජි­නේ­රු­වන්ගේ සහ කාර්මි­ක­යන්ගේ දාය­ක­ත්ව­යෙන් මෙවැනි විස­ඳුම් නිප­ද­විය හැකිය.

උදා­හ­ර­ණ­යක් ලෙස, සැහැල්ලු ඇලු­මි­නි­යම් රේල් පීලි, අතින් ක්‍රියා කරන කප්පි පද්ධති සහ ආර­ක්ෂිත පටි යොදා­ගෙන කුඩා නිවෙ­ස්ව­ලට හෝ වාට්ටු සඳහා ගැළ­පෙන රෝගීන් හසු­ර­ව­න්නක් නිර්මා­ණය කළ හැකිය. මෙවැනි නිර්මාණ නිසි ඉංජි­නේරු මාර්ගෝ­ප­දේශ සහ ආර­ක්ෂක ප්‍රමි­තීන්ට යටත්ව සිදු කළ­හොත්, විය­දම් සැල­කිය යුතු ලෙස අඩු කළ හැකිය.

තවත් වැද­ගත් අනා­ග­ත­වාදී නවෝ­ත්පා­ද­න­යක් වන්නේ 3D printing තාක්ෂ­ණය භාවිත කර රෝගීන් හසු­ර­වන උපාංග නිප­ද­වී­මය. මෙවැනි උප­ක­රණ දේශීය අව­ශ්‍ය­තා­වට ගැළ­පෙන ලෙස නිප­ද­විය හැකි අතර, ඒවා ගෘහීය සත්කා­රය කරන පවුල් සඳහා ඉතා වැද­ගත් වේ. මෙය ඉංජි­නේරු විද්‍යාව කුඩා මට්ට­මින් ද සමා­ජ­යට දායක විය හැකි ආකා­ර­යක් ලෙස දැක්විය හැකිය.

අද ලෝකයේ තවත් වැද­ගත් ප්‍රව­ණ­තා­වක් වන්නේ නිද­හස් සැල­සුම් භාවිත කිරී­මයි. රෝගීන් හැසි­ර­වීමේ උප­ක­රණ සඳහා පරි­ග­ණක ආශ්‍රිත සැල­සුම් හා එක­ලස් කිරීමේ සැල­සුම් සහ නඩත්තු උප­දෙස් විවෘ­තව ලබා දීම මඟින්, දේශීය කර්මා­න්ත­ශාලා සහ කාර්මි­ක­යන්ට තම­න්ගේම විස­ඳුම් නිප­ද­වී­මට හැකි­යාව ලැබේ. මෙය නඩත්තු විය­දම් අඩු කර­මින්, දිගු­කා­ලීන භාවි­ත­ය­ටද උප­කාරී වේ.

මෙවැනි උප­ක­රණ තිබු­ණද, ඒවා නිසි ලෙස භාවිත නොක­ළ­හොත් ප්‍රයෝ­ජ­නය සම්පූ­ර්ණ­යෙන්ම ලැබෙන්නේ නැත. එබැ­වින්, පුහු­ණුව සහ දැනු­වත් කිරීම අත්‍ය­වශ්‍ය වේ. රෝගීන් රැක­බලා ගන්නා පවුල් සාමා­ජි­ක­යන්ට සහ සාත්තු සේව­ක­යන්ට රෝගීන් හසු­ර­වන උප­ක­රණ නිසි ලෙස භාවිත කිරීම පිළි­බඳ දැනු­වත් කිරීම ඉංජි­නේරු විස­ඳුම් තරම්ම වැද­ගත් අංග­යකි.

අව­සා­න­යේදී මෙය තාක්ෂ­ණික කතා­වක් පම­ණක් නොවේ. මෙය මානව ගෞර­වය සහ මනු­ෂ්‍ය­ත්වය පිළි­බඳ කතා­වකි. රෝගි­ය­කුගේ ජීවි­තය සුව­පත් කිරී­මේදී, ඔහු­ටත් ඔහු රැක­බලා ගන්නා අය­ටත් අන­වශ්‍ය වේද­නා­වෙන් මිදී­මට උප­කාර වන තාක්ෂ­ණය නිර්මා­ණය කිරීම ඉංජි­නේරු විද්‍යාවේ මූලික වග­කී­මකි.

ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටක රෝගීන් හසු­ර­වන උප­ක­රණ සඳහා දේශීය, අඩු විය­දම්, ආර­ක්ෂිත විස­ඳුම් බිහි­කි­රීම මාර්ග ව්‍යාපෘ­ති­යක් හෝ දැවැන්ත පාල­මක් ඉදි­කි­රීම තරම්ම වැද­ගත් සමාජ ආයෝ­ජ­න­යක් විය හැකිය. ඉංජි­නේරු විද්‍යාව යනු හුදෙක් යන්ත්‍ර සූත්‍ර පිළි­බඳ විද්‍යා­වක් නොව, මිනිස් වේද­නාව අඩු කරන නිහඬ සත්කා­ර­යකි. අපට එය තව­මත් සම්පූ­ර්ණ­යෙන් තේරුම් ගැනී­මට හෝ

එම­ඟින් ප්‍රයෝ­ජන ගැනී­මට හැකි වී නැත.