පසුගිය ලිපියෙන් මම බටහිර කසාක්ස්තානයේ අතිවිශාල ‘තෙංගීස්’ තෙල් නිධිය කේන්ද්ර කර ගෙන ගොඩනැඟුණු, සියලු සැපයුම් හා නවාතැන් පහසුකම්වලින් සපිරි මායාකාරි කඳවුරු නගරය ගැන මතකයන් අවදි කළෙමි. එය අපේ නවාතැන්පොළ වුවත්, අපේ සැබෑ රාජකාරි භූමිය තිබුණේ එතැනින් කිලෝමීටර් පනහක් පමණ ඈතින් වූ සජීව තෙල් සහ වායු නිෂ්පාදන කලාපය තුළය. ඒ වැඩබිමට ප්රථම වරට ඇතුළු වීමේදී, ඉංජිනේරුවකු ලෙස මා මුහුණ දුන්නේ අතිශය දැඩි ‘ආරක්ෂණ සංස්කෘතියකට’ සහ අදටත් මා විස්මයට පත් කරන පරිගණකගත විනයකටය. එය හුදෙක් කාර්මික නීති මාලාවක් පමණක් නොවීය. එය මිනිස් ජීවිතය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ගොඩනඟා තිබුණු, සීමා මායිම් සහිත වෘත්තීය ආචාරධර්ම පද්ධතියකි.
